Ben-cil yaşama hoşgeldim

Bu sefer, belki de ilk kez, yaptığım işten suçluluk duymuyorum.


"Yine mi mutsuzsun sen" diyerek, sürekli yargılayan cızırtılı sesinize kulaklarımı tıkadığımdan olabilir bu.


Belki de bu hayatın sadece ve sadece bana ait olduğunu anlamam; Yeşil de dahil olmak üzere tüm çevremdekileri belli bir mesafeye koymuş olmam buna sebep olmuş olabilir.


Bilmiyorum ve açıkçası umursamıyorum. 




Ve diyorum ki:

Sen nasıl istersen

Biliyorum, ordasın. Benimle bir derdin var. Bu içinden engelleyemediğin bir şekilde çıkıp, bana kendince laf sokmana sebep oluyor. 




Biliyorum. Zamanında ben de aynısını sana yapmıştım. Biliyorum ben de en az senin kadar haksızdım.


Neyse, açıkçası umrumda bile değil bu tavrın. Nasılsa yakın zamanda çıkacaksın hayatımdan ya da gelip bu sorunu çözeceksin.


Kendi yarattığın bu durum beni alakadar etmiyor.


İşte o zaman kadar.

Gezginim aslında

Ben gezginim.

Gündüzleri, uykuyla uyanıklık arasında, dolaşır ruhum dünyanın uçsuz bucaksız köşelerinde. 

Yeni insanlar tanırım, birer kadeh şarap içerim onlarla.

Yerel barlara gider, dans ederim tanımadığım adamlarla.

Şatoların gizli bahçelerinde gezinirim, belki bir çocuk kahkahası duyarım diye...

Okyanuslarda taş sektiririm, karşı kıyıda yakalarla nasılsa taşımı.

Yalın ayak kırlarda gezinirim de tek bir papatya olsun ezmem.

Ben her sabah, uykuyla uyanıklık arasında, özgür bırakırım ruhumu. Siz belki hayal gücü dersiniz, belki astral seyahat. Benim için yalnızca özgürlük işte.

Sonuçta ben bir gezginim,  hiç kimsenin anlayamayacağı kadar.

Daha şimdiden yoruldum

Sevgili okulumdaki bahar döneminin 2. haftasındayız ve ben daha şimdiden kendimi tatil hayalleri kurarken yakalıyorum. Ama ne yapayım, pazartesi günlerim o kadar dolu ki... Tam 9 dersim var. Sabah 8.40, akşam 19.30. Şimdi bir de dans kursum var, 19.30-21.00. Artık yolda ruhumu teslim ederim diyorum.

Ne olurdu 1 hafta tatilim olsaydı. Kendimi rengarenk kırlara atıverseydim. Kartpostal kıvamında resimler çekseydim...

Belki de bir göl kenarına giderdim. Her sabah erkenden uyanıp elimde kitabım ve çay termosumla yalın ayak suyun serinliğini hissederdim.

Belki de bir göl evi kiralardım (malum hayallerde hepimiz zenginiz). İçinde özgür gezeceğim, şarabımı içeceğim bir ev.

Arınmaya ihtiyacım var sanki. Sanki şöyle bir su çırpışımda ellerimden başlayıp beyaza kesecek yüreğim.

Ama daha en az 6 hafta var tatilime. 

Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum....

Migren, mi acaba?

Öyle berbat baş ağrıları çekiyorum ki uzun

süredir...

Neredeyse kabullendim artık bu 

durumu. 

Ama son bir kaç aydır ayağa 

kalkmama bile izin vermeyecek şekilde

ağrıyor başım.

Mide bulantıları, yemek yiyememek, tuvalete bile gidememek vs.

Artık dayanamadım, bugün babama söyledim. 

Perşembe günü nöroloğa gidecekmişiz. 

Bakalım ne çıkacak...

Bir orman, bir yatak

Bu ayki yazılarımda hep dinlenemediğimden, sürekli bir koşuşturma halinde olduğumdan bahsedip durmuşum. Zaten şimdi de okul açıldı, 6 ders alıyorum, çalışmam lazım vs. derken benim başka söyleyecek sözüm, konuşacak konum kalmıyor.




Şöyle bir ormanda olsam, yatağım bulutlara yakın. Başucumda bir bardak su ve anne kokusu. Bir dakika kalsam, bir saat ya da bir ömür. Bilmemecesine dinlensem. Ruhumu orman perilerinin yanına katsam da bedenim daha bir gömülse yastıklara.




Uyku beni çağırıyor. Gitmeli...

Tatil ne arar la bende

Koskoca 3 haftalık tatilin sadece 1 haftacığı kaldı ama ben şöyle bir rahat edemedim. İçim kan ağlıyor dostlarım, ah ah.

Bu iki haftada; toplam 4 şehir gezdim (ailemi ziyaret de dahil), 12 oyun sahneledim, 4500 çocuk izledi, 6 kitap bitirdim, arkadaşlarımla buluştum...

Ama dinlenemedim. 

Nerede bu tatilin tatilliği???

Aghhhh: İnternetsiz yaşam!

Sıkılıyorum anacım internetsiz. Ne dizi izleyebiliyorum, ne blog takip edebiliyorum, ne yazı yazabiliyorum.

Merhaba, ben bulduğu interneti hangi dersleri seçeceğini bulmaya harcayan kızım.

Amma sizleri yazısız bırakmıyorum, minicik de olsa.

Love you, kuzular.

Gitmek üzere dönmeler

Şimdi ben geldim ama yine gidiyorum. 

Buralarda olmadığım süre boyunca 3 şehir gezdim, 12 oyun sahneledik, 4500 çocuk izledi.

Bol bol yemek yedim kilo aldım.

Yarın ailemin yanına gideceğim ve yine internet olmayacak. 

Beni çok özleyin.

Neden ha neden??

Sınavlarım bitti ve önümde boş geçireceğim yaklaşık 5 gün var. 

Ama ne mi oluyor? 

Provalar öyle salak saatlerde oluyor ki hiçbir yere çıkamıyorum. 

Arkadaşlarımın sınavları oluyor görüşemiyorum.

Yalnız başıma odamda oturuyorum yine öyle.

Ne farkım kaldı final haftasındaki halimden onu anlayamıyorum ya neyse.... 

Vurayım böyle işin ağzına!

Post-Final Syndrome

Sınavlarım bitti. 

Hayat güzel.

Elimde şarabım var.

Başımda bıdıbıdılayan kimse yok. 

Huzurluyum.

Şarap kaliteli.

Ama uykum var!!!!

Kendimi yorgana sarıp sarmalamak istiyorum.

Yaşlandım ama sakın söylemeyin bana bunu.






Ps: Şarap Ancyra-Syrah

Yalnızca bir ağrı

Nefes almayı başaramadığım günlerden birinin içindeyim. Birkaç ay önce olsa sigara üzerine sigara yakıyor, şarabı şişeden kafama dikiyor, yanımdaki arkadaşıma çaktırmadan gözyaşlarımı siliyor ve o gittiğinde duşa girip içimi çıkarırcasına ağlıyor olurdum.

Ama içimde bambaşka bir insanın kalbi atıyor artık benim yerime. Ne ağlamak geliyor içimden ne de çekip gitmek. Eskisi gibi savunmasız da değilim. Ellerimi uzatsam sana yetişebilirim.

Sadece göğsümde bu anlamsız ağrı...

Kısa saç sendromu (vol1)

Mutluyum!

Saçlarımı hala güzel bulmuyorum ama onlarla barıştım. Demek ki beğenmesem de bir şeyleri kabul edebiliyormuşum. Ne mutlu bana.

Şimdi sadece kızmızı ayakkabılarım ve kırmızı şemsiyem eksik. E çiçek alan da bulunur herhalde.

o kadar işte...

Konuş(ama)mak

Merhaba,

Ben hayatta hergün karşılaştığınız sıradan bir kızım ya da sadece kendini öldürürken görebileceğiniz saf bir pesimist. Sorunlarım olur ortalığı birbirine katarım. Ama sizinle bir sorunum oldu mu, ağzımı açıp da tek bir kelime söyleyemem. Bilirim çünkü konuşmaya çalıştığımda sanki jilet yutmuşum gibi boğazımın paramparça olduğunu, krizlerimden bile daha ciddi şekilde nefessiz kaldığımı. 

Sadece kendi çektiğim acı değildir beni konuşmaktan uzak tutan. Beni o halde gördüğünüzde dayanamazsınız. Hele o çektiğim acıda ucundan kıyısından bile olsa parmağınız olduğunu bilmeniz. Mümkün değil dayanamazsınız.

Sonra gün gelir... Kiminiz "sen benim için hiç uğraşmadın" der ve çeker gider. Kiminiz "bir derdin varsa benle konuş böyle davranma" der bağırır küser gider. Kiminiz "kendini bana kapatma konuşalım" der parçalar gider.

 

Bense sadece susabilirim, ağladığımı titreyen sesimden anlamayın diye sadece susabilrim.

Bir de yazabilirim. Kendi başıma ağlarken, anlamanız için, anlamak istemenizi umarak, yazabilirim...

İlgi Arsızlığı

Bu haftanın sonuna kadar düşünmem gereken bir sınavım ya da ödevim yok. Ama bunu yerine sınav/ödevlerle boğuşan arkadaşlarım, konuları bitirebilmesi için neredeyse nefes bile almaması gereken bir sevdiğim var.

Hani sorarım ben de "Dralaye'nin suçu ne?"

Benim gibi yalnızlıktan ölesiye korkan bir insanın kadehini havayla tokuşturması bir tesadüf mü? Yoksa şuan sınavları olmayan bir kaç insanı görmek dahi istememem bir komplo mu?

Bir yandan anlayış bekleyen insanlar, bir yandan karmakarışık duygularım. Hmm ben içmeye devam edeyim en iyisi...

Not: Taze çiftlerden nefret ediyorum. Keşke hepimiz 3aylık ilişkilerin içinde bulsak bir anda hendimizi.

Not2: Ne kadar ilgi arsızı olduğumu hala anlayamamış insanlar. Bir gün anladığınızda çook mutsuz olacaksınız.

Not3: Bir sonraki ay yada en geç sömestrde kendime pikap alıyorum. Neden beklemişim ki bu kadar zaten, çok saçma.

Pressure of poems

3 gecedir bazı arkadaşlarım mesaj/şiirlerime maruz kalıyorlar. Durduramayarak kendimi yazıyorum. İyi ya da kötü bilmiyorum ama yazıyorum bir şeyler.

e.g.

Kadın yalnızdı odada

Erkek yok, belki de hiç olmadı

Bir tek kokusu perdeden içeri sızıyor

Donakalıyor Kadın

Haftalar önce yaktı yatak çarşaflarını,

Ona özel aldığı çamaşırları teker teker parçaladı,

Hiç acımadı en sevdiği

Ama Erkeğin dudaklarının değdiği

Yaldızlı kadehleri kırarken canı.

Bir anlık hataya bile yer yokken hayatında

Bu koku

Nerden çıkmıştı ya

Kadın sustu, sustu, sustu

Odasının duvarlarında patlıyordu

Onun ve onun gibilerin yıllardır attığı sessiz çığlıklar

Bir eşyaymışçasına kendini duvara savurduğunu fark edemezdi bile

Sunmuştu Kadın kendini

Erkeğin kokusu onun içine girdiğinde

Terlemişti ister istemez

Sanki kendisi gelmiş gibi buyur etmişti onu içine

Beyni ona oyunlar oynuyor olmalıydı

Kendisi bir kutsal fahişe

Erkeğin kokusu da en güçlü buhur

Yalnızdı hala Kadın odada

Koku kayıp, yitik ve alışılmış

Erkek yok, belki de hiç olmadı

Uyku, uyku perisi ve kara düşler sızıyordu artık perdeden.

Always

Hayatımı ölçecek bir zaman birimi olmadığına karar verdim. Çünkü artık hatırlayamadığım bir zamandan beri çok kötü durumdayım ama artık o kadar uzmanlaştım ki oldukça içten gülümseyebiliyorum bile. Ben söylemesem bilemezsiniz, ben izin vermesem anlayamazsınız bile kötü olduğumu. Ah keşke farketseniz, anlamanıza izin verdiğimde aslında size çok ihtiyacım olduğunu...

Kimseye bel bağlamıyorum artık. Kiminin beni görecek hali olmuyor, kimi desen başkalarını tercih ediyor. Yalnız kalmanın çok da korkunç bir şey olmadığını kendime anlatmak istiyorum. Olmuyor, anlayamıyorum...

İyi değilim

Yanımda kimse yok

İyi değilim ama yanımda birinin olmasına gerek yok

Tüm kötü alışkanlıklarımdan olduğu gibi

Beni aciz bırakan insanlardan da kurtuldum

Ne bir adım geri ne de ileri hayatım

Düz, dümdüz bir adam gibi

Güz sertken, yağmurda koşmak gibi,

Ağlarken çıkardığın peçeteyi arkadaşına uzatmak gibi

Nefes alamazken, sorulardan kaçmak için gülümsemek gibi

Düz insanların yaşamı benimkisi

Güz sertken, yanımda kimse yokken, nefessizken...

Sessizce bir şarkı mırıldanmak gibi.

Stigmas

Eskiden stigmata diye bir film vardı, ona ne oldu?

Neyse neyse, şimdi "self-esteem and stigma" başlıklı psikoloji ödevimle uğraşıyorum. 

Daha da çok uğraşıyorum çünkü 5'e kadar yetişmesi lazım.

Yetişecek mi peki? Sanmıyorum.

Ama aslında çok güzel fikirlerim var, kararsızım.

Delirmeden kaçayım...

Koliler bantlar

2 hafta içinde taşınıyoruz... 

Hayatımdan atmaya cesaretimin olmadığı her şeyi büyük bir zevkle çöpe atacağım ve yeniden başlayacağım. Hala kıyamadığım şeyler olacak, onları da günlükler gibi koliye koyacağım ki yıllar geçtiğinde değerlerini yeniden kazansınlar.

Yatağımın üzerindeki mantar pano, sözüm sana. Seni ve üzerinde yazılanları görmek istemiyorum artık. Az kaldı ayrılıyoruz bebek.

Suskundu gece...

Susuyorum. Artık ne kadar geçti üzerinden bilebilmiyorum. Kulaklarım kendi sesime hasret kalmış sanki. Yabancılaşıyorum kendime ve uzaklaştırıyorum sizi.

Telefonun ucunda aşk sesleri gelirken ağladığımı bilemezsiniz. Gece fısıldadığınız dertlerinizde yaralarım var. "Nasılsın?" diye sorarsanız yalan söylemem. Gülümser ve "yeani işte" derim sadece. 

Siz beni bilmezsiniz. Anlayamazsınız nasıl bir yoldan geçtiğimi, bir kadeh şaraba, bir dost omza hasret olduğumu. Doğum günümde beni ağlattığınızda kaybettiniz haklarınızı teker teker. Bir tek karım kaldı işte o da yeni geldi.

İnadına gülümsüyorum ama. Bu hayat beni yıkmak istese de bu izni vermeyeceğim ona. Yoruldum, dayanabilirim, derdim var, susabilirim, canım yanar, sevmeye çalışabilirim...

Teker teker topladım kendimi ve kalktım uzulca yanınızdan. Bazılarınız fark etmediniz bile. 

Kiminiz dikkatsiz laflarınızla kalbimi tekrar tekrar kırdınız, bir şey demedim. Kiminizin yüzüne bakmak bile canımı yakıyor. Kimizin beni tahmin edemeyeceğiniz kadar hayal kırıklığına uğrattınız. Kiminizi herşeyden çok seviyorum ve sırf bu yüzden uzak tutuyorum kendimden. 

Kiminizin aşk acısı var, kiminiz gittiniz. Kiminizin dost acısı var, kiminiz sustunuz. Kiminizle aramda asla açıklayamayacağım şeyler var, kiminiz baktınız ama göremediniz.

Kiminizse ısrarla sordunuz. Korktum tekrar konuşmaktan. Belki de ondandır unutmalarım, kaçışlarım, geçiştirmelerim...